تو مشغول زندگى خودت هستى، درس و كار و عبادتت.                             سر و كله زدن با آدمها و مشكلات.                                                           خدا هم در گوشه زندگى، جايگاه كم رنگ خود را دارد.                                زمانى كه همه درها بسته شد، ياد او مي افتى و سراغش را مي گيرى.

راستى آن وقتهايى كه در اوج كدورت و غفلت و گناه،                                 كمى به خودمان مى آييم و يادى از آن سوى آسمان مى كنيم،                   دلمان براى اين كارها مي تپد؟ و يا دلتنگ خود خدا مى شويم؟

و چقدر دنيايمان كوچك است و خدايمان غريب!

كاش من و تو هم لذت ديوانگى و بى خودى را بچشيم،                                تا بدانيم اين احوالات واقعى است و ما هم مى توانيم عاشق شويم.            كاش ما هم هرچه را كه دست و پايمان را مى بندد                                        و از آسمان محروممان مى كند به دور بيندازيم                                               و سرمست شويم.

كاش اين قبله شدن خود را كنار بگذاريم                                                    كه ما را براى عاشقى خلق كرده اند                                                            و خواسته اند پروانه باشيم و نه شمع؛                                                         و در آتشش، دودى پراكنده شويم،                                                                و وجودى از خود به جاى نگذاريم!