اول گناه كه پديد آمد

بشر بن منصور، يك روز نماز مى‏گزارد. كسى كنار او نشسته بود و نماز وى را مى‏نگريست. پيش خود، بشر را تحسين مى‏كرد و حسرت مى‏خورد. از درازى سجده‏ها و حالت او در نماز تعجب مى‏كرد و در دل، به او آفرين مى‏گفت.
 

بشر نماز خود را پايان داد و همان دم، رو به مردى كه در گوشه نشسته بود و او را مى‏نگريست، كرد و گفت:                                                                اى جوانمرد! تعجب مكن. كسى را مى‏شناسم كه چون به نماز مى‏ايستاد، فرشتگان صف در صف مى‏ايستادند و به او اقتدا مى‏كردند. اكنون در چنان حالى است كه دوزخيان نيز از او ننگ دارند.

مرد گفت: او كيست؟                                                                      گفت: ابليس.

بزرگى گفت: اگر همه شب بخوابيد و بامداد در دل بيم داشته باشيد، بهتر از آن است كه همه شب تا صبح عبادت كنيد و بامداد، گرفتار عجب و كبر باشيد. اول گناه كه پديد آمد، كبر بود كه از شيطان سر زد.

برگرفته از كيمياى سعادت غزالى