ابوعلى دقاق گفت: تو را پند نمى‏دهم؛ اما از تو سؤالى دارم كه مى‏خواهم آن را پاسخ درست گويى.
الياس گفت: بپرس تا پاسخ گويم.
 

دقاق، چشم در چشم الياس دوخت و گفت: مى خواهم بدانم كه تو زر و مال را بيش‏تر دوست دارى يا دشمنت را؟ 
الياس از اين سؤال به شگفت آمد. بى‏درنگ گفت: سيم و زر را دوست‏تر دارم.

 
ابوعلى، قدرى در خود فرو رفت . سپس سر برداشت و گفت: اگر چنين است كه تو مى‏گويى، پس چرا آن را كه دوست‏تر دارى اين جا مى‏گذارى و با خود نمى‏برى؛ اما آن را كه هيچ دوست ندارى و خصم تو است، با خويشتن مى‏برى؟!
 

الياس، از اين سخن تكانى خورد و چشمانش پر از اشك شد. لختى گذشت؛ به خود آمد و به دقاق گفت:
مرا پندى نيكو دادى و از خواب غفلت، بيدار كردى. خداوند به تو خير دهد كه مرا به راه خير راه نمودى.