كتك مبارك
مرحوم پدرم اصرار زيادى داشت كه من محصل حوزه عليمه و روحانى شوم و من مخالف بودم و به دبيرستان رفتم.
روزى گزارش چند نفر از همكلاسى هايم را به مدير دادم كه اينها در مسير راه اذيت مى كنند، مدير هم آنها را تنبيه كرد. آنها هم در تلافى با هم همفكر شدند و كتك مفصّلى را در مسير برگشت به من زدند كه سر و صورتم سياه شد و بى حال روى زمين افتادم و به سختى خود را به منزل رساندم. پدرم گفت: محسن چى شده؟ گفتم: هيچى، مى خواهم بروم حوزه عليمه و طلبه شوم.
راستى چه خوب شد آن كتك را خوردم!
 

رياست بر آفتابه ها
نوجوان بودم و عازم سفر مشهد، به قهوه خانه اى رسيديم.                   مردم وارد دستشويى شدند. يك نفر چند تا آفتابه را كنار هم چيده و چوب بلندى در دست گرفته بود و هركس مى آمد آفتابه اى را بردارد، به دست او مى زد و مى گفت: اين را برندار، آن را بردار.                                          من گفتم: اين آقا چرا اينطورى مى كند؟                                           گفتند: اين بنده خدا دنبال پست و مقام مى گردد و جايى گيرش نيامده، بر آفتابه ها رياست مى كند!
 

بى سواد حكيم
يكى از دوستان روحانى مى گفت: با اتوبوس در حال مسافرت بودم. افكار گوناگون به من هجوم آورده بود، با حالتى خاص اين شعر را زمزمه كردم :

الهى جسم و جانم خسته گشته

دَرِ رحمت به رويم بسته گشته

فرد به ظاهر بى سوادى كه در كنارم نشسته بود رو كرد به من و گفت:  جسم و جانت خسته شده برو بخواب، ضمناً درِ رحمت هم بر كسى بسته نيست. از حرف خود خجالت كشيدم.
 

غفلت هاى ما
به نمازجماعت بسيار با شكوه وشلوغى در مشهد رفته بودم. با خود گفتم: الان بهترين موقعيّت براى تبليغ است، ببينم چگونه از آن استفاده مى كنند. نماز كه تمام شد ديدم يك نفر از پشت بلندگو اعلام كرد كه: توجّه! توجّه! ديشب بعد از نماز يك لنگه كفش گمشده است، هر كس ...                   تأسف خوردم بر غفلت هاى خودمان.

شايعه
اواخر ماه رمضان بود كه شايع شده بود ماه ديده شده و فردا عيد است. پرسيدند: كى ديده؟ گفتند: از كرمانشاه زنگ زده اند.                       پرسيدند: در كرمانشاه كى ديده؟ گفتند: فلان محلّه.                          قاصدى فرستادند تا از نزديك تحقيق كند. گفتند: فلان مسجد.                    به آن مسجد رفتند. گفتند: از خادم شنيده ايم.                                   خادم را پيدا كردند، ديدند كور است.

برگرفته از خاطرات استاد قرائتى